กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 104
อิ่นเหอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสักวันที่เธอต้องมาฝึกซ้อมร่วมกับลูกสุนัขตัวเท่าซาลาเปาสีขาวตัวหนึ่ง
ช่วงแรกเธอนึกสงสารลูกสุนัขตัวนั้นจับใจ
ภายหลังเธอกลับต้องกอดตัวเองที่แม้แต่ลูกสุนัขยังสู้ไม่ได้
กอดปลอบใจตัวเองผู้ไร้ประโยชน์ด้วยความปวดร้าว
ฮวาโยวกล่าวปลอบใจตามสมควร "ไจ่ไจ๋ไม่เหมือนลูกสุนัขทั่วไปหรอกนะ"
อิ่นเหอ "อืม ๆ"
จะเหมือนลูกสุนัขทั่วไปได้ยังไง ลูกสุนัขทั่วไปจะเก่งกาจขนาดนี้เหรอ!
ยิ่งฝึกไปเรื่อย ๆ อิ่นเหอถึงได้พบว่าลูกสุนัขของอาจารย์เธอนั้นไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ
นอกจากมันจะเก่งเรื่องมีวินัยสุด ๆ แล้ว มันยังคอยควบคุมดูแลเธออีกด้วย!