บทที่ 102

บทที่ 102

เช้าวันรุ่งขึ้น ห้อง 503

ฉาอานลืมตาตื่นขึ้นมาก่อน มองดูลูกชายและภรรยาที่นอนอยู่มนอ้อมแขน แถมยังมีช่วงเวลาที่รู้สึกเคลิบเคลิ้มอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกจะได้นอนหลับอย่างสนิทใจแบบในวันนี้จริง ๆ

ตลอดทั้งคืนไม่มีอาการสะดุ้งตื่น ไม่มีการร้องไห้ ไม่มีอาการนอนไม่หลับ ยิ่งไม่มีความเจ็บปวดและทรมานจนรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและอึดอัดใจ

กลับเป็นแบบนี้ เหมือนกับภาพที่เขาเคยจินตนาการไว้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

รอจนกระทั่งฉาอานล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ

พอเดินออกมาดูก็พบว่า ฉาลั่วตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ร่างผอมบางของเขาคุดคู้ตัวอยู่บนเก้าอี้โยก โยกไปมาอย่างเชื่องช้าและสบายอารมณ์

น่ารักมากจริง ๆ