บทที่ 63

บทที่ 63

เยว่ถงอึ้งไป ราวกับยังตั้งสติไม่ทัน จนกระทั่งฮวาโยววางเขาลงบนพื้น ดวงตาสมส่วนสีดำสนิทของเขาก็โค้งงอขึ้นช้า ๆ

ทันทีที่สองเท้าแตะพื้น เจ้าตัวน้อยก็วิ่งไปหาคุณปู่ทันที พร้อมกับโอบกอดเรียวขาของเขาไว้

"คุณปู่ครับ"

เยว่ถงค่อนข้างเซนซิทิสต์มาโดยตลอด จากตัวคุณปู่ที่ทั้งเคร่งขรึมและน่าเกรงขาม เขาสัมผัสได้ถึงความรักความเอ็นดูที่เขามีให้

แม้เด็กน้อยจะหลุดพ้นจากขุมนรกมาแล้ว แต่ความกดดันทางจิตใจใช่ว่าจะสามารถปลดปล่อยและฟื้นฟูได้ภายในชั่วข้ามคืน

การถูกกดขี่มาเป็นเวลานานทำให้เด็กน้อยติดนิสัยต้องทำตัวเป็นเด็กดีอยู่เสมอ

ในตอนนี้เมื่อมาใช้ชีวิตอยู่กับคุณปู่ ถึงแม้คุณปู่จะพยายามตามใจเจ้าตัวน้อยอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังคงเผยความไม่มั่นคงและความกังวลออกมาให้เห็นอยู่ดี