บทที่ 57

บทที่ 57

คุณนายฟู่ชะงักไปครู่หนึ่ง "ว่ายังไงนะ"

ฮวาโยวพูดทวนซ้ำอีกครั้งด้วยท่าทีสงบ

แถมยังเอ่ยบอกราคาออกมาอย่างรู้ใจ

เครื่องสำอางอันประณีตบนใบหน้าของคุณนายฟู่บิดเบี้ยวเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงกรี๊ดแหลมสูงด้วยความเย้ยหยัน เธอกอดอกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยามว่า "หึ คงจะจนจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วสินะ ถึงกล้าอ้าปากเรียกราคาแพงขนาดนี้ ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าเธอต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่ๆ... อายุยังน้อย แต่เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเสียจริง"

เธอจ้องมองราวกับกำลังสแกนคู่ต่อสู้ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่ในแววตาจะฉายแววริษยาขึ้นมาวูบหนึ่ง

ฮวาโยวกล่าวด้วยสีหน้าไร้เดียงสา "ฉันอายุน้อยเสียที่ไหนล่ะ เพิ่งจะครบสิบแปดปีเองนะ การอายุน้อยนี่มันไปขัดหูขัดตาเธอหรือยังไง หรือเธอน่ะควรจะเลิกใช้อายุที่มากกว่ามาอิจฉาความสาวและความสวยของฉันได้แล้วนะ"

ตำรวจเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา

แต่ถูกเพื่อนร่วมงานข้างๆ ยกมือปิดปากไว้อย่างทันท่วงที

"เธอ!"