บทที่ 42

บทที่ 42

"ใช่ครับ" แขกคนหนึ่งกล่าวอย่างหนักแน่น

สายตาทุกคนต่างพากันมองไปยังเขา

เขานิ่งอธิบายพร้อมกับขยับแว่นตา "ผมเป็นศาสตราจารย์ด้านสัตว์กลายพันธุ์ครับ"

คราวนี้ทุกคนถึงกับทำอะไรไม่ถูก

ไก่ผัดหม้อไฟไม่มีใครแตะเลยอย่างนั้นหรือ?

ก็ไม่เชิง

ตะเกียบของเจิ้งค่วง เจิ้งเวย และพ่อบ้านเฒ่าขยับไวราวกับบินได้ พวกเขาแทบอยากจะคีบให้หมดทั้งจานในช่วงที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว

เจิ้งจวินเองก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน เพียงแต่เมื่อเทียบกับอีกสามคนแล้ว ท่าทางของเขาดูเรียบร้อยกว่ามาก แน่นอนว่าความเร็วนั้นไม่ได้ช้าเลย

ในบรรดาผู้เข้าพักที่อยู่ ณ ที่นี้ มีเพียงเจิ้งจวินเท่านั้นที่เคยทานอาหารฝีมือเถ้าแก่น้อย การที่คนในครอบครัวของเขากินด้วยจึงเป็นเรื่องปกติ