บทที่ 6

บทที่ 6

อันฉีถือสารอาหารเหลวกลับเข้ามาในห้อง

คุยกันได้สักครู่ เฉินเสวี่ยก็เริ่มหาว

ทว่าเมื่อมองรอยคล้ำใต้ดวงตาของอันฉีแล้ว เธอก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย ตัวเธอนั้นนอนหลับไปเฉย ๆ แบบนี้มันเรื่องอะไรกัน...

อันฉีมองออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ "เธอนอนเถอะ ไม่เป็นไรหรอก"

เฉินเสวี่ยรู้สึกสงสารเพื่อนสนิท "ยาให้นอนหลับที่เธอกินก่อนหน้านี้มันไม่ได้ผลเลยเหรอ"

อันฉีส่ายหน้า "ไม่ได้ผล ดื่มแล้วก็นอนได้แค่ชั่วโมงสองชั่วโมงเท่านั้น หมอบอกว่านี่เป็นโรคทางใจ"

เฉินเสวี่ยอึกอักพูดไม่ออก

ช่วงนี้ครอบครัวของอันฉีวุ่นวายมาก ตัวเธอกำลังเรียนอยู่ พ่อแม่ทะเลาะกันเรื่องหย่าร้าง เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้ ไม่ว่าจะถามฝ่ายไหนก็ไม่ยอมปริปากบอกเหตุผลกับเธอสักคำ

พอถามขึ้นมาทีไรก็ได้คำตอบว่า "เด็กอย่างพวกเธอไม่ต้องมายุ่งเรื่องพวกนี้ แค่รู้ว่าพ่อแม่รักเธอตลอดไปก็พอแล้ว"