กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 393 ไห่ถังยังคงผลิบาน (บทอวสาน)
ณ สุดปลายป่าลึกอันไม่สะดุดตาแห่งหนึ่งนอกเมืองหลวง มีขุนพลร่างสูงสง่าคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่
ด้านหลังเขาคือผืนป่าที่ทอดยาวสุดสายตา ส่วนเบื้องหน้ากลับเป็นหน้าผาสูงชัน เพียงก้าวเดียวก็อาจร่วงลงไปจนไม่เหลือแม้แต่ที่ฝังศพ
ยามนี้ เขากำลังมองลงไปยังเบื้องล่างของหน้าผา ข้างกายมีธูปเทียนปักอยู่ เงินกระดาษที่เผาจนมอดปลิวกระจายไปตามลมหนาว ยิ่งทำให้บรรยากาศอ้างว้างขึ้นอีกหลายส่วน
ชายผู้นั้นถอนหายใจ แล้วพลันคุกเข่าลง
เขาเพียงหยิบไหสุราจากเอวขึ้นมา ก้มหน้าดื่มอย่างเงียบงันในหุบเขาที่มีลมหนาวพัดกรรโชกเป็นครั้งคราว
ชายผู้เงียบขรึมคนนี้มิใช่ใครอื่น เป็นถานลู่ ผู้ติดตามข้างกายหูหลุนจื่อเกอ