กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 384 คลายบาดหมาง (จบบริบูรณ์)
ท่ามกลางความอ่อนโยน น้ำตาบนแก้มของอวี้หนิงถูกคนตรงหน้าเช็ดออก เขาขมวดคิ้วแน่นดังที่คาดไว้ ประคองนางในอ้อมแขนไปนั่งบนเก้าอี้อย่างระมัดระวัง
“เหตุใดถึงไม่ระวังตัวเช่นนี้?”
ในความทรงจำของเขา ทุกครั้งที่ทั้งสองพบกัน มักได้เห็นท่าทางสะเพร่าและผลีผลามของนางอยู่เสมอ เขาไม่คิดเลยว่านางที่กำลังจะเป็นแม่คนแล้วจะยังเปลี่ยนนิสัยไปไม่มากนัก
อวี้หนิงมองอวิ๋นหลิวอย่างเหม่อลอย จู่ ๆ ก็ยิ้มจนดวงตาโค้งลง นางก้มตาลงเล็กน้อย แสงเทียนไม่เย็นชาเช่นเดิมอีกแล้ว แสงสีเหลืองสลัวขับใบหน้าอันงดงามของนางให้เด่นชัด ริมฝีปากนั้นยิ่งดูน่ารักเป็นพิเศษ
“เมื่อครู่ข้านั่งนานไปหน่อย พอลุกขึ้นขาก็ไม่ค่อยมีแรง…วันนี้เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”