เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 368 รักและชังถักทอ (4)
อวี้หนิงมองใบหน้างดงามดุจบุปผาจันทร์ตรงหน้าอย่างเงียบงัน นางรู้สึกราวกับว่าอดีตที่เคยฝังลึกอยู่ ณ มุมหนึ่งในใจถูกปลุกขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
“ฮูหยินท่านนี้ ท่าน...”
นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
อวี้หรงก้าวเข้าไป จับลูกกรงเหล็กที่กั้นกลางระหว่างนางทั้งสองไว้
ในที่สุดนางก็ได้เห็นชัด ๆ เป็นครั้งแรกว่าสตรีที่ทำให้นางกินไม่ได้นอนไม่หลับผู้นี้มีหน้าตาเช่นไร
“แม่ชีอาวุโส ข้าพบแม่นางผู้นี้แล้วรู้สึกถูกชะตายิ่ง ไม่ทราบว่าจะขอความกรุณาเปิดประตูบานนี้ ให้ข้าได้สนทนากับแม่นางผู้นี้สักครู่ได้หรือไม่?”
อวี้หรงหันกลับมา สีหน้าเปี่ยมด้วยแวววิงวอน
ทว่าคำขอของนางอยู่เหนือความคาดหมายของทั้งอวี้หนิงและแม่ชีอาวุโสโดยสิ้นเชิง
อวี้หนิงยืนอยู่ในสวนไผ่เพียงลำพัง มองเสี้ยวหน้าของอวี้หรงอย่างเงียบ ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกประหม่าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย