กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 359 อย่าพราก อย่าลืม (จบบริบูรณ์)
ค่ำคืนนี้ช่างงดงามหาได้ยากยิ่ง
จันทรากลมโตประหนึ่งถาดหยก บุปผาผลิบานเป็นพุ่มพวง เป็นภาพแทนความงามของบุปผาและจันทร์เต็มดวง
อวี้หนิงพิงราวระเบียงนอกเรือนไผ่ เงยหน้ามองจันทร์ ก้มหน้าครุ่นคิด
ในใจนางขมขื่นหรือว่างเปล่ากันแน่ นางเองก็ไม่รู้แล้ว
“หนิงเอ๋อร์ สุรา”
จู่ ๆ เสื้อคลุมสีขาวแบบบัณฑิตก็ปรากฏตรงหน้า ผสานกับการแต่งกายแบบบุรุษในยุคก่อนของชายผู้นั้น ทำให้อวี้หนิงรู้สึกราวกับเวลาล่วงเลยไปนานแสนนาน
คนผู้นี้ก็คืออู๋เยวี่ย
หลังจากได้พบญาติสกุลเสิ่นอีกครั้งไม่นาน นางจึงรู้ว่าอู๋เยวี่ยยังมีอีกชื่อหนึ่งว่าไป๋หู
ตามธรรมเนียมแล้ว เขายังเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของนางด้วย