กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 341 ราชโองการเหลวไหล (ตอนจบ)
ภายในสวนเหมย ดอกไม้ร่วงโรยจนหมดสิ้น
หย่าเกอนั่งอยู่ในห้อง ไม่ได้กลิ่นหอมของดอกเหมยเหมันต์ จึงรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่บ้าง
การรอคอยช่างยาวนาน หย่าเกอมองชาร้อนในมือ พลันนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา คนที่รอคอยผู้กำลังจะมาถึงอยู่เสมอก็คือตน
จะมาหรือไม่มา ล้วนขึ้นอยู่กับคนผู้นั้นมาโดยตลอด ก่อนหน้านี้ นางรักเขาจากใจจริง รักความองอาจของเขา รักที่เขาค้ำฟ้าจุนดิน ดังนั้นแม้นางจะมีฐานะเป็นท่านหญิงแห่งราชวงศ์ นางก็ไม่เคยทำตนสูงส่งเหนือผู้อื่น
นับแต่ไหนแต่ไรมา นางเพียงอยากทำหน้าที่ภรรยาให้ดี
ปลายนิ้วไล้ผ่านผิวน้ำชา ก่อให้เกิดระลอกคลื่นเป็นวง ๆ
ความสงบถูกทำลาย ภาพสะท้อนของหย่าเกอในถ้วยชาพลันแตกสลาย