กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 338 เรื่องเหลวไหลในกระดาษแผ่นเดียว (1)
เมื่อตื่นจากหลับใหล ความฝันกลับยังไม่จบลง
อวี้หนิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังหลับสนิทไร้ฝันมาตลอดคืน ฟ้าสางเล็กน้อยแล้ว นางส่งเสียงครางแผ่ว ๆ แม้ร่างกายจะรู้สึกไม่สบายอยู่บ้าง แต่กลับอบอุ่นเหลือเกิน
รอยยิ้มเงียบงันที่แต้มบนใบหน้างดงามยิ่งนัก
ประหนึ่งดอกถานฮวาสีอ่อนที่ผลิบานอย่างเงียบเชียบใต้แสงจันทร์
ทว่าความหยิ่งทะนงของดอกไม้นี้กลับเผยรอยยิ้มให้เพียงคนผู้เดียว ดอกนี้เบ่งบานงดงามเพื่อคนผู้นั้น ช่วงเวลาผลิบานนี้ก็มีไว้เพื่อเขา ก่อนจะโรยราหายไปเพื่อเขาเท่านั้น
ส่วนผู้โชคดีผู้นั้น เวลานี้กำลังโอบกอดหญิงงามผู้ไหวเอนตามสายลม และหลับสนิทอยู่