เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 328 ฟ้าดินร่วมโศก (1)
กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำ พริบตาเดียวก็ย่างเข้าสู่เดือนสามแล้ว
เดือนสามของปีนี้ วันคล้ายวันประสูติของฮ่องเต้ พระองค์เพียงร่วมโต๊ะกินเลี้ยงพร้อมหน้ากับองค์ชายและท่านหญิงไม่กี่คน หลังจากนั้นก็ผ่านพ้นไปอย่างเรียบง่าย
ภายในห้องทรงพระอักษร คังซีนั่งจุดเทียนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทรงพระอักษรเพียงลำพัง ทั้งไม่อ่านฎีกาและไม่ให้ขันทีอยู่ข้างกายฝนหมึก ห้องกว้างใหญ่ทั้งด้านในและด้านนอกถูกจัดการจนเกลี้ยง ไม่มีคนอื่นหลงเหลืออยู่
เขายกมือกดขมับเบา ๆ บางครั้งก็ทุบเบา ๆ สองสามที คล้ายกำลังบรรเทาความเจ็บปวดบางอย่าง ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เคยลืมตาขึ้นเลย
ไม่รู้ว่าเหนื่อยเกินไป หรือมีเรื่องกลัดกลุ้มจนไม่อาจเบิกบาน
เปลวไฟไหววูบ ไม่รู้ลมพัดมาจากที่ใด ทำให้แสงเทียนส่ายเอน เงาคนบนซี่หน้าต่างพลิ้วไหวราวกำลังร่ายรำ คังซีค่อย ๆ ลืมตาขึ้นในตอนนั้น พอดีเห็นเงาของตนเต้นระบำราวภูตผี