เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 288 ใจอ้อไผ่ ใครเล่าหยั่งถึง (9)
ภายในหอเฝ้าคอยท่านเต็มไปด้วยเสียงเพลงและระบำ รื่นเริงครึกครื้น
ไม่มีทีท่าว่าจะซบเซาลงเพราะนางคณิกาเอกคนก่อนจากไป และไม่มีความหม่นหมองใด ๆ มาทำให้สถานเริงรมย์แห่งนี้มัวหมองลงเพราะคุณชายน้อยป่วยหนัก
บนเวที เสียงดนตรีขับขานไพเราะ ร่างเล็กบอบบางร่างหนึ่งร่ายรำอย่างพลิ้วไหวเป็นธรรมชาติบนเวทีที่ประดับด้วยบุปผางดงาม ผู้ชมด้านล่างดูจะสนใจใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยนี้กันถ้วนหน้า ความขวยเขินและฉลาดเฉลียวของหญิงสาวผู้นั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเสน่ห์เย้ายวนของหลินหลาง
หากจะเปรียบหลินหลาง นางก็เป็นสุราร้อนแรง เพียงแตะต้องนิดเดียวก็เมามาย
ส่วนหญิงสาวผู้นี้เป็นสุราหวานหมักจากข้าวเหนียว แม้จะมีรสหวานชื่น แต่ดื่มแล้วก็ทำให้มึนเมาได้บ้าง ทว่าไม่ถึงกับทำให้ผู้คนสับสนทิศเหนือใต้ในชั่วพริบตา
อย่างไรเสีย เมื่อมีนางคณิกาเอกคนใหม่อยู่ที่นี่ บุรุษทั้งหลายก็ย่อมหาความสำราญใหม่ ๆ ได้เสมอ
เถ้าแก่เฟิ่งยืนอยู่ข้างแขกเหรื่อที่นั่งกันเต็มร้าน ยิ้มแย้มมองนางคณิกาเอกคนใหม่ร่ายรำอยู่บนเวที
ทันใดนั้น มีคนเอ่ยถาม
“เถ้าแก่เฟิ่ง หญิงสาวผู้นี้เป็นใครหรือ?”