เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 278 ระลอกหนึ่งยังไม่ทันสงบ ระลอกใหม่ก็ซัดกระหน่ำ (6)
ราตรีมืดมิดช่างยาวนานเหลือเกิน
สำหรับนางติงสกุลหวัง ราตรีคืนนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งเป็นพิเศษ ความเจ็บแสบที่แทงทะลุไปทั่วร่างทำให้นางหมดสติไปไม่ได้ ทว่าสติสัมปชัญญะของนางถูกปีศาจสองตนที่สวมหน้ากากประหลาดขัดเกลาจนแหลกสลายไปนานแล้ว
“เป่า…เป่าเอ๋อร์…”
นางติงสกุลหวังฝืนยื่นมือออกมา แต่กลับถูกเด็กหนุ่มชุดขาวเหยียบไว้ สตรีเจ็บปวด ทว่าหมดแรงแม้แต่จะร้องออกมา
“เป่าเอ๋อร์…”
นางเอาแต่พร่ำเรียกชื่อบุตรไม่หยุด
“เป่าเอ๋อร์? โอ้ เจ้าหมายถึงเด็กเวรนี่หรือ?”
สตรีชุดดำสวมถุงมือสีขาวที่ถักจากไหมเทียนฉาน คว้าร่างน้อย ๆ ที่กำลังสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงจากมือของลูกกระจ๊อก แล้วหิ้วเด็กมาตรงหน้าหญิงผู้นั้นราวกับกำลังหิ้วสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง
“เป่าเอ๋อร์…”