เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 262 มีรักกลับพัวพันด้วยเรื่องวุ่นวาย (3)
วันนี้ แม้ล่วงเข้าสู่ต้นฤดูร้อนมานานแล้ว แต่ดอกเรปซีดที่ชานเมืองหลวงยังคงเบ่งบานงดงาม ดอกน้อยสีเหลืองโปรยปรายปกคลุมผืนดิน ทะเลดอกไม้สีทองทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า
อวี้หนิงนั่งอยู่ในเพิงหญ้า มือทั้งสองประคองชาชั้นเลิศที่ชงเสร็จแล้ว พลางหรี่ตามองเกลียวคลื่นสีทองที่ไหวเอนตามลม พร้อมส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้
“ช่างแปลกจริง ปกติช่วงนี้ดอกไม้ก็โรยหมดแล้ว ไฉนปีนี้ยังบานอยู่เล่า?” หลิงซูมองตามสายตาของอวี้หนิง เมื่อเห็นนางมีท่าทีครุ่นคิด ก็อดรำพึงออกมาไม่ได้
“นั่นสิ เพราะตอนนี้ดอกไม้กำลังบานงาม ที่นี่จึงมีผู้คนเต็มไปหมด หากไม่ได้คุณชายไป๋ช่วยไว้ ไม่แน่ว่าพวกเราคงหาที่นั่งดี ๆ เช่นนี้ไม่ได้” ซีฉินเท้าคางด้วยมือทั้งสอง ดวงตาหยีโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว บนใบหน้าปรากฏลักยิ้มเล็ก ๆ