กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 251 ใครหวนรำลึกถึงน้ำตาของคนเก่า (จบบริบูรณ์)
หลังจากฝานอินถูกส่งไปยังเรือนพักอีกแห่งได้ไม่นาน นางก็รอดชีวิตมาได้เพราะวิชาแพทย์อันยอดเยี่ยมของหว่านโหรว แม้สภาพจิตใจหลังฟื้นขึ้นมาจะย่ำแย่อย่างยิ่ง แต่อย่างไรก็ยังรักษาชีวิตกลับมาได้
“ฝานอิน กินผลไม้สักหน่อยหรือ?” อวิ๋นซวงยื่นลูกบ๊วยที่จัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยให้แก่สตรีซูบซีดผู้กำลังเหม่อลอย
ลูกบ๊วยเหล่านั้นเลือกผลที่สุกงอม เนื้อผลนุ่มฉ่ำน้ำ ทั้งยังถูกอวิ๋นซวงคว้านเมล็ดออก วางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบในจาน ชวนให้น้ำลายสอเป็นยิ่งนัก ทว่าฝานอินกลับไม่มีความอยากอาหาร สายตาของนางหยุดอยู่บนจานเนื้อผลไม้เพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันไปจดจ่อมองผืนน้ำในทะเลสาบใต้ศาลาอีกครั้ง