กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 พลิกมือเป็นเมฆ คว่ำมือเป็นฝน (4)
“เจ้า…เจ้าไม่ใช่…” เถ้าแก่เซี่ยชี้จางจื่อถิงอย่างตกตะลึง มองอวี้หนิงทีแล้วมองเขาที “เจ้าไม่ใช่คนที่เอาอกเอาใจหลินหลางหรือ…”
“เถ้าแก่เซี่ยความจำดีจริง ๆ ถูกต้องแล้ว ผู้น้อยเคยดื่มสุรากับเถ้าแก่เซี่ยอยู่หลายจอก เดิมทียังคิดว่าเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ บุคคลสำคัญอย่างท่านคงลืมไปนานแล้วเสียอีก” จางจื่อถิงยิ้ม ราวกับไม่เห็นความสงสัยในดวงตาของเถ้าแก่เซี่ย เขาเดินไปยังโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน “เถ้าแก่เซี่ย ผู้น้อยขอนั่งตรงนี้ได้หรือไม่?”