เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 223 นกกาเหว่าร่ำโลหิต (7)
ภายในเรือนพักนอกเมืองหลวงของอาซูเค่อ มีเสียงขับร้องและดื่มกินทุกค่ำคืน จนเลื่องชื่อไปทั่วทั้งใกล้ไกล โดยเฉพาะช่วงหลายวันนี้ยิ่งครึกครื้นกว่าเดิม ในสวนดอกไม้ของเรือนพักนอกเมืองนั้น บุปผาบานสะพรั่งเบียดเสียดกันเป็นพุ่ม ทั้งดอกไฮเพอริคัมสีทองอ่อนและกลีบดอกชบาสีชมพูจาง ต่างงามโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ประชันสีสันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
กลางสวนมีหินก้อนใหญ่ตามธรรมชาติ ตั้งวางสุรา อาหาร ผักผลไม้ได้พอดี ข้างกันมีม้านั่งเตี้ยหลายตัวที่ขัดจากหินชนิดเดียวกัน อากาศร้อนอบอ้าวเช่นนี้ เจ้าภาพกับแขกเหรื่อนั่งลงตรงนั้นแล้วกลับรู้สึกเย็นสบายไม่น้อย
ยามนี้อาปู้ทัวกำลังดื่มสุราอย่างสำราญกับแขกสองสามคนที่เขาเชิญมา หญิงงามผู้หนึ่งนั่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา ระหว่างคิ้วคล้ายมีความกลัดกลุ้มอยู่บ้าง ทว่าพออาปู้ทัวป้อนสุราให้นาง ความหม่นหมองเหล่านั้นก็อันตรธานไปในพริบตา