กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 217 เสียงนกคูร่ำไห้โลหิต (1)
อวี้หนิงรู้สึกว่าการหลับครานี้ราวกับหลับไปนานนับพันปี
เรื่องราวในอดีตพร่าเลือนในความฝันผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของนางไม่หยุดหย่อน ทำให้นางหลั่งน้ำตาและปวดร้าวราวใจจะขาด ทันใดนั้นความมืดมิดก็กลืนกินทุกสิ่ง รอบด้านพลันเงียบสงัดอีกครั้ง
ที่นี่คล้ายห้วงไร้ตัวตนตามคำกล่าวของพุทธศาสนา มีเพียงนางที่สัมผัสได้ว่าดวงวิญญาณของตนยังคงอยู่ ไม่ว่าจะความรู้สึกหรือการได้ยิน ทุกสิ่งล้วนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิด ภาพในความฝันช่างสมจริงยิ่งนัก ไม่เพียงพานางกลับไปยังจวนอ๋อง แต่ยังพากลับไปถึงถ้ำนั้นด้วย