เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 176 ตัดขาดทั้งบุญคุณและไมตรี (8)
ดึกแล้ว ย่านปาต้าหูถงยังคงครึกครื้นด้วยเสียงเพลงทุกค่ำคืน ประดับโคมไฟและแพรหลากสีอย่างสว่างไสว
ในตรอกเล็กหลังประตูบานเล็กของหอห้ามหวน เงาดำสองร่างกำลังเผชิญหน้ากันอย่างเงียบงัน
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ในเงามุม ก่อนจะเดินออกมาจากเงาดำก้อนนั้นอย่างกะทันหัน แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้า ทำให้รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาดูน่ารังเกียจยิ่งกว่าเดิม เขายื่นมือไปทางหญิงสาวแล้วถามว่า “สองพันตำลึงอยู่ไหน?”
หญิงสาวยืนอยู่ข้างประตูหลังของหอห้ามหวน แผ่นหลังแนบกำแพงสีเทา ผนังสีซีดขาวยิ่งขับให้ใบหน้าของนางซีดเผือดกว่าเดิม
“หึ ๆ เอาเงินมาก่อน แล้วค่อยพบแม่เจ้าก็ยังไม่สาย” ชายผู้นั้นชี้มือไปด้านหลัง “เมียข้าเขินอายเหลือเกิน เอาแต่คิดว่านี่เป็นเรื่องชั่วช้าที่เปิดเผยไม่ได้ ข้าต้องออกแรงลากนางมาจนได้ ตกลงกันแล้ว ข้าขอเห็นเงินก่อน”