กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174 ตัดขาดบุญคุณสิ้นไมตรี (6)
หลังอาปู้ทัววิ่งออกจากจวนไป เขาก็ไปนอนที่เรือนพักต่างหากจริง ๆ หนึ่งคืน แต่การนอนคลุมโปงไม่ได้ช่วยให้โทสะของเขามอดลง กลับกัน พอตื่นเช้าอารมณ์เสียเพราะถูกรบกวนยิ่งหนักกว่าเดิม ผู้ติดตามตัวน้อยได้แต่รออย่างหวาดหวั่นให้นายน้อยระบายอารมณ์จนพอใจ แล้วค่อยเก็บฟูกกับข้าวของต่าง ๆ ที่ท่านฟูจิ้นให้คนส่งมาให้ทีละชิ้น และยังต้องระวังไม่ให้นายท่านเห็นด้วย
เฮ้อ ผู้ติดตามตัวน้อยถอนใจพลางสั่งบ่าวไพร่ให้เก็บเสื้อผ้าและผ้าต่าง ๆ ที่กระจัดกระจายเต็มพื้น มือข้างหนึ่งกุมหน้าผากที่ปวดระบม อีกข้างก็เผลอยกไปลูบก้นที่ถูกตีจนเนื้อแตกเป็นแผล