เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168 เส้นทางไร้ทางหวน (จบบริบูรณ์)
เมื่อหลินหลางได้สติจากความทรงจำเลือนราง นางก็พบว่าตนกำลังประคองกันกับเซียงเอ๋อร์เดินอยู่บนถนนหลวงกลางทุ่งร้าง ยามนี้หมู่ดาวพร่างพราย จันทร์แจ่มอยู่กลางนภา เป็นเวลาเหมาะแก่การเดินทางยามราตรี
หลินหลางได้สติกลับมาแล้วจึงพบว่าร่างกายกำลังสั่น นางดึงเสื้อคลุมที่สวมอยู่ให้กระชับโดยไม่รู้ตัว เซียงเอ๋อร์สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของนาง จึงถามเสียงเบาว่า “คุณหนูหนาวหรือเจ้าคะ?”
หลินหลางพยักหน้าอย่างเหม่อลอย ก่อนจะส่ายหน้า แล้วถอนหายใจยาว
คิดไม่ถึงว่าตนจะก้าวมาบนเส้นทางสายนี้จริง ๆ เมื่อนึกถึงข้อเสนอเหลวไหลเรื่องทำพิธีคุณไสยที่เซียงเอ๋อร์เอ่ยขึ้นเมื่อหลายวันก่อน นางยังลังเลไม่ตก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นติดต่อกันหลายวันทำให้นางจำต้องตัดสินใจเช่นนี้ นายทุนของฝานอินรังแกกันเกินไป เถ้าแก่จางถูกคนผู้นั้นกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ถึงขั้นไม่คิดจะจ่ายเงินให้นางแม้แต่แดงเดียว