กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 เส้นทางไร้ทางหวน (9)
คืนนั้นหลินหลางเสียสติไปจริง ๆ
นางระบายความอัปยศอดสูและความคับแค้นในใจอย่างบ้าคลั่ง ข้าวของที่เห็นตรงหน้าถูกนางรื้อจนกระจัดกระจาย สิ่งใดทุบแตกได้ก็ไม่เหลือไว้สักชิ้น
ยังไม่พออีกหรือ?
ยังไม่พออีกหรือ?
ก่อนหน้านี้ก็เป็นบิดาผู้ไร้สาระและเอาแต่กินเอาแต่นอน ต่อมาก็เป็นมารดาขี้ขลาดที่ปกป้องลูกสาวให้ปลอดภัยไม่ได้ แล้วยังมีน้องชายที่เอาแต่ทำให้นางขุ่นเคืองทุกวัน ชีวิตเช่นนั้น ตั้งแต่นางอายุสิบสองก็เอาแต่คิดทุกวันว่าจะหลุดพ้นจากมันได้อย่างไร