เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162 เส้นทางไม่หวนกลับ (5)
ในขณะที่เสมียนบัญชีหนุ่มจัดเก็บข้าวของเรียบร้อย เตรียมอาศัยช่วงที่หอห้ามหวนยังไม่เริ่มกิจการวันนี้กลับบ้านแต่เนิ่น ๆ หลินหลางกับเซียงเอ๋อร์สาวใช้ของนางก็ขวางประตูไว้อย่างเอาเรื่อง เสมียนบัญชีผู้นี้เคยเรียนหนังสือในสำนักศึกษามาระยะหนึ่ง จึงเข้าใจหลักการที่ว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันมากเกินไปเป็นอย่างดี การจะทำให้เขายอมวางมาดบัณฑิตยากจนแล้วมาทำงานเป็นเสมียนบัญชีในสถานเริงรมย์เช่นนี้ อวี้หนิงต้องทุ่มเทความพยายามไม่น้อย
ชายหนุ่มผู้นี้แม้จะเรียกตนเองว่าเป็นบัณฑิตตกอับ ตอนแรกก็ขัดแย้งในใจอย่างหนัก แค่ให้เขามาทำหน้าที่เขียนป้ายยังถือว่าเกินไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเป็นผู้จัดการใหญ่กึ่งหนึ่งของที่นี่ แต่หอห้ามหวนไม่ได้เป็นสถานที่โสมมอย่างที่คนอื่นคิด อีกทั้งค่าจ้างที่นี่ก็สูงไม่น้อย ที่สำคัญกว่านั้นคือ เถ้าแก่ใหญ่กับเถ้าแก่เล็กของที่นี่ต่างใส่ใจดูแลเป็นอย่างดี ไม่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของบัณฑิตเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มจึงตอบตกลง