เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 136 หยกห้อยมังกรหงส์ (7)(8)
“...มอบให้ผู้อื่นไปแล้วหรือ?” แม้ในใจอู๋หมิงจะรู้ดีว่าผลลัพธ์ต้องเป็นเช่นนี้ แต่นางก็ไม่ยอมรับมาโดยตลอด จะทำหายก็ดี จะทำแตกก็ดี ขอเพียงไม่ได้มอบให้ผู้อื่น อย่างไรก็ย่อมดีทั้งสิ้น ทว่ายามนี้อู๋เยวี่ยกลับใช้ความสัตย์จริงอันโหดร้ายทำลายภาพฝันของนาง อู๋หมิงมองเขา ในใจเต็มไปด้วยความรักความชังปะปนกัน แสงจันทร์สะท้อนอยู่ในดวงตาของนาง กลายเป็นดวงดาวพร่างพรายที่แทบจะแตกสลาย ปะปนอยู่ในหยาดน้ำตา ไหลรินลงมาตามแก้ม “เป็นเสิ่นหนิงซิน...ใช่หรือไม่?”
อู๋เยวี่ยจนคำตอบ ได้แต่เม้มริมฝีปาก ก่อนหมุนกายเดินเข้าห้องของตน
“อู๋เยวี่ย! ข้าเกลียดเจ้า!” อู๋หมิงยืนอยู่เบื้องหลังเขา ร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่งจนเจ็บแสบลำคอ ทว่ายังคงแผดเสียงกรีดร้องเช่นนั้น “ข้าเกลียดเจ้า! ข้าเกลียดเสิ่นหนิงซิน!” แต่อู๋เยวี่ยกลับไม่สะทกสะท้าน ยังคงเดินหน้าต่อไป