เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 เป็นศัตรูหรือมิตร (จบบริบูรณ์)
“เอ่อ...พวกท่านสองคน...รู้จักกันหรือ?” อวี้เฟิงเห็นทั้งคู่มีท่าทีราวกับสหายเก่าพบหน้า ในใจก็ด่าหลิวอวิ๋นไปเป็นร้อยรอบ คิดไม่ถึงเลยว่าราชายมหน้านิ่งผู้นี้จะชิงรู้จักสาวงามเช่นนี้ก่อนตนเสียอีก ช่างดูคนจากภายนอกไม่ได้จริง ๆ
“รู้จักสิ ย่อมรู้จักอยู่แล้ว” หลิวอวิ๋นกล่าวพลางยกยิ้มมุมปาก ก่อนหันไปบอกอวี้เฟิงว่า “นางก็คือคุณชายน้อยผู้เลื่องชื่อนั่นเอง”
“เอ่อ เรื่องนี้...” พอถ้อยคำนี้หลุดออกมา ทุกคนต่างตกตะลึง มีเพียงหลิวอวิ๋นกับอวี้หนิงที่ยังคงสงบนิ่ง อวี้เฟิงถึงกับรู้สึกว่าหาเสียงของตนไม่เจอ เขามองอวี้หนิงด้วยความประหลาดใจยิ่งนัก อวี้หนิงยิ้มหวานแล้วคำนับเขา
“สตรีต่ำต้อยผู้นี้ก็คือคุณชายน้อย ท่านไม่ทราบหรือ?”
“แค่ก ๆ ดีจริง อวี้เฟิง เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นเจ้าของวันเกิด ยังกล้าบุกเข้ามาอีก” ตงเฉินที่อยู่ด้านหลังแกล้งไอเสียงดังเพื่อกลบเสียงหัวเราะ พลางหยอกเย้าเสียงเบา
อวี้เฟิงหันไปถลึงตาใส่ รู้สึกว่าสหายร้ายเช่นนี้คบไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ทั้งสองคนไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย ตั้งใจให้เขาขายหน้าต่อหน้าหญิงงามชัด ๆ แต่พอหันกลับมา ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม เขาคำนับแล้วกล่าวว่า “ผู้น้อยอวี้เฟิง คารวะคุณชายน้อย”