กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 เสียงแห่งชูเฉิน (จบ)
อวี้ถังเห็นม่านหมอกบาง ๆ ก่อตัวขึ้นในดวงตาของชูเฉิน จึงกำลังจะช่วยเช็ดให้ ทว่ากลับเห็นนางฝืนกลืนม่านหมอกนั้นกลับลงไปด้วยตนเอง
“เฮ้อ เจ้านี่นะ ดื้อรั้นอยู่เสมอ” อวี้ถังส่ายหน้า ใจจดจ่ออยู่กับคิ้วโค้งดุจจันทร์เสี้ยวของชูเฉิน
“นี่ไม่ใช่ความดื้อรั้นเสียหน่อย หากเครื่องสำอางเลอะ อีกเดี๋ยวก็ขึ้นเวทีไม่ได้ ทำให้เสียเวลา พี่อวิ๋นอาจสงสัยเอาได้” ชูเฉินยิ้มพลางตอบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือที่ขยับอย่างแผ่วเบาของอวี้ถังก็หยุดลง เขามองชูเฉินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เนิ่นนานก็มิได้เอ่ยคำใด