กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6 หอห้ามหวน (2)
“หอ...หอห้ามหวนหรือ?” อวี้หนิงเงยหน้าขึ้นอ่านอักษรไม่กี่ตัวนั้นอย่างสงสัย
เสียงเด็กน้อยไร้เดียงสานั้นดุจน้ำพุใสสงบ เพราะยังไม่ถูกโลกีย์แปดเปื้อน จึงชื่นใจผู้ฟัง
“โอ๊ย เสียงของเด็กน้อยคนนี้ไพเราะจริง ๆ” เหล่าสตรีข้างกายเริ่มซุบซิบกัน
“นั่นสิ ไม่แน่ว่าหากผ่านการฝึกฝนมาแล้ว อาจร้องเพลงสั้น ๆ ได้ไพเราะยิ่งกว่าชูเฉินเสียอีก” สตรีอีกคนพัดพัดไปพลางเอ่ยอย่างหมดอารมณ์รื่นรมย์