กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 หิมะประดับหยก (จบบริบูรณ์)
ค่ำคืนนี้ช่างหนาวเย็นและเงียบสงัด หิมะหนาทับถมปกคลุมทั่วเขตนอกเมือง สัตว์ป่าที่ปกติพอตกค่ำก็จะปรากฏตัวกลับหายไปไร้ร่องรอย นาน ๆ ครั้งจึงมีนกบินผ่าน ส่งเสียงร้องแหลมเศร้ามาแต่ไกล
ค่ำคืนเหน็บหนาว ทว่าจันทร์กลับกระจ่าง
จันทร์เสี้ยวที่เหลือเพียงเสี้ยวเดียวแขวนอยู่กลางฟ้าราตรีสีคราม ส่องประกายขาวเจิดจ้า แสงจันทร์อ่อน ๆ โปรยลงบนหิมะขาวโพลน
เสียงแผ่วเบาดังมาจากที่ไกล
ยามนี้อวี้หนิงผู้เหนื่อยล้ากำลังแบกท่านแม่ที่สะลึมสะลือ เดินกระท่อนกระแท่นไปทีละก้าวในป่า นางเห็นแสงสีขาวเบื้องหน้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามา พลางคิดว่าคงจะเดินออกจากป่านี้ได้แล้ว