กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 การค้าขายที่ไม่ต้องใช้ต้นทุน
วันเวลาผ่านไปทีละวัน พริบตาเดียวก็ถึงวันเทศกาลโคมไฟ
บนถนนที่แสงโคมพร่างพราย มีเด็กน้อยสวมหมวกหัวเสือและเสื้อบุนวมสีแดงสด ถูกชายผู้มีท่วงท่าสง่างามคนหนึ่งหิ้วตัวไว้ในมือ
ถังหว่านกอดชามแตก ใบตัวน้อยแกว่งไปมา ก่อนเอ่ยเสียงอ่อย
“ท่านพ่อ หว่านหว่านรู้ว่าผิดแย้ว”
ถังเหล่าเอ้อร์มองลูกสาวที่แกว่งไปมาไม่หยุด มืออีกข้างยกขึ้นกุมหน้าผาก
มีลูกสาวแบบนี้ช่างปวดหัวจริง ๆ!
ใครบอกว่าลูกสาวอ่อนนุ่มน่ารักและเชื่อฟังกัน?
เขายอมรับว่านางอ่อนนุ่มน่ารัก แต่เรื่องเชื่อฟังน่ะหรือ…
เด็กน้อยในมือเขาไม่เกี่ยวข้องกับคำว่าเชื่อฟังสักนิด