กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 กลับบ้านเดิม
พอวันชูอีผ่านไป ก็ถึงวันชูเอ้อร์
วันนี้ยังเป็นวันที่ภรรยาในหมู่บ้านพาสามีกับลูกกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมด้วย
เมื่อคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านออกไปกันหมดแล้ว พวกผู้เฒ่าในบ้านรู้สึกเงียบเหงาเกินไป จึงไปนั่งผึ่งแดดที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน
แม้จะบอกว่ามาผึ่งแดด แต่สายตาของพวกเขากลับจับจ้องไปทางปากทางเข้าหมู่บ้านไม่เคยละ
ใกล้จะถึงยามอู่แล้ว แต่อีกฝั่งของสะพานหินก็ยังไร้เงาคนเช่นทุกปี
พวกผู้เฒ่ามีสีหน้าหม่นหมอง เตรียมลุกกลับบ้าน ทว่าพอหันหลัง ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากด้านหลัง
พวกผู้เฒ่าหันกลับไปด้วยความตื่นเต้น แล้วก็เห็นคนหลายคนกำลังเดินข้ามสะพานหินมา