กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 น้ำผึ้งผึ้งป่า
ถังเฉิงอันนั่งลงบนเก้าอี้ว่างที่อยู่ข้าง ๆ
“เรื่องนี้ที่จริงต้องโทษข้า หว่านหว่านนั่งอยู่ในกระบุงเปล่าของข้า แล้วข้าพานางออกไป หลังออกจากบ้านข้า เด็กหญิงตัวน้อยก็ไปกับเด็ก ๆ ในหมู่บ้านอีกหลายคนเพื่อไปตีรังแตนตรงทางเข้าหมู่บ้าน
ท่านไม่เห็นหรอกว่าโก่วตั้นกับเด็ก ๆ ถูกแตนต่อยจนสภาพน่าเวทนาเพียงใด ได้ยินว่าหว่านหว่านยังแบกรังแตนวิ่งไปทั่วหมู่บ้าน ข้าเป็นห่วงว่านางจะถูกต่อย เลยมาดูว่าอาการหนักหรือไม่”
พูดจบก็หยิบยาขี้ผึ้งที่หมออู๋จัดให้จากอกเสื้อ
“นี่ ข้าเอายาขี้ผึ้งมาให้นางด้วย”