กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ฟ้าร้องแต่ฝนไม่ตก
หลังตากผ้าเสร็จ นางเฉินก็หาเวลาว่างกลับเข้าไปดูลูกสาวในห้อง
“คิกคิกคิก~~”
“อ๊ะ! ข้าล้มแล้ว”
“ข้าก็ล้มแล้ว”
“ผู้น้อยยอมแพ้แล้ว ขอใต้เท้าไว้ชีวิตด้วย”
“คิกคิกคิก~~~”
นางเฉินยิ้มพลางเดินไปข้างเตียงแล้วเปิดผ้าห่มออก ก็เห็นขาสั้นจุ๊ดจู๋ของลูกสาวเหยียบอยู่บนหน้าลูกชายกับฮ่าวเซวียน สองมือน้อยโบกไปมา ดวงตาหยีโค้งเพราะหัวเราะ ส่วนสองคนที่ถูกเหยียบก็ยิ้มร่า พลางร้องขอชีวิต ฮ่าวหรานกับฮ่าวผิงนอนคว่ำอยู่ข้าง ๆ คอยดูแลอย่างอารมณ์ดี
พอผ้าห่มถูกเปิดออก ทุกคนก็ยิ้มมองมาทางนางเฉิน
“ท่านแม่กลับมาแล้ว” ถังหมิงเจ๋อยกมือย้ายขาสั้น ๆ ของน้องสาวออก แล้วพลิกตัวลุกขึ้น