0116

⬢⬢⬢

ตอนที่ 115 ห้วงฟ้าแห่งแสงเร้นลับ

เหล่านักรบกองทัพสำรวจฝังร่างเพื่อนร่วมรบด้วยความรู้สึกหม่นหมอง ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าและอาลัยอาวรณ์

ชีวิตที่เคยมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับนอนนิ่งอยู่ใต้ผืนดินที่เย็นเยียบ แววตาของพวกเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรำลึกถึงผู้จากไป

ทว่าภารกิจอยู่บนบ่า พวกเขาจำต้องแบกความโศกเศร้าและความแน่วแน่นี้ไว้ ลากเท้าที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ค่อย ๆ จากลาผืนบึงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย

พวกเขาก้าวเดินมุ่งหน้าสู่แดนดาราที่ลึกเข้าไป ความรกร้างรอบด้านยิ่งทวีความหนาแน่น ประหนึ่งจักรวาลทั้งมวลจมดิ่งลงสู่ความเงียบงันอันไร้ที่สิ้นสุด

ห้วงฟ้าสีม่วงคล้ำยังคงกดทับลงมาราวกับภูเขาใหญ่ที่ไม่อาจข้ามผ่าน เนบิวลาดั่งถูกกาลเวลาตรึงไว้ หยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว ไร้ซึ่งร่องรอยของชีวิต เปรียบเสมือนดวงตาแห่งความตายที่จ้องมองทุกสรรพสิ่งอย่างเย็นชา

ผืนดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มอ่อนนุ่มยิ่งขึ้น คล้ายผิวหนังของคนที่ป่วยไข้ไม่หาย ขาดซึ่งชีวิตชีวาและความกระปรี้กระเปร่า

เหยียบลงไปเพียงครั้งเดียวก็จมลึกลงเป็นรอยเท้า ฝุ่นทรายที่ฟุ้งกระจายล่องลอยไปในความเงียบงันอย่างไร้สุ้มเสียง ประหนึ่งละอองฝุ่นบนสนามรบที่กำลังบอกเล่าถึงความเงียบงัน ณ ที่แห่งนี้โดยไร้ถ้อยคำ

เดินทางมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง หน้าผาทั้งสองด้านสูงเสียดฟ้า ชันและลาดชัน ราวกับถูกเทพเจ้าใช้ขวานยักษ์ฟันแยกออกมา เผยให้เห็นความน่าเกรงขาม