0053

⬢⬢⬢

ตอนที่ 52 บทเพลงแห่งดวงดาว

ยานสำรวจที่หลินอวี่และซิงเย่าโดยสารอยู่เปรียบดั่งดาวตกที่สว่างไสว แหวกว่ายผ่านความมืดมิดล้ำลึกของจักรวาล พุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่ขอบเขตอันไกลโพ้นและไม่รู้จักด้วยความเร็วสูง

ภายในยานสำรวจ เครื่องมืออุปกรณ์ล้ำสมัยนานาชนิดต่างทำงานอย่างเป็นระบบ เสียงหึ่ง ๆ อันแผ่วเบาที่พวกมันส่งออกมา ราวกับท่วงทำนองอันประสานงวงจรที่จักรวาลบรรเลงขึ้น

เหล่าลูกเรือต่างทำหน้าที่ของตนอย่างขะมักเขม้น ทั้งตึงเครียดและเป็นระเบียบ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นในสิ่งที่ไม่รู้จักและความกระหายในการสำรวจ ราวกับในจิตใจของพวกเขา ทุกการสำรวจคือการค้นพบและความเข้าใจใหม่ต่อโลกที่ไม่รู้จัก

เมื่อยานสำรวจค่อย ๆ เคลื่อนห่างไกลออกจากเขตแกนกลางแห่งอารยธรรม สภาพแวดล้อมโดยรอบของจักรวาลก็ยิ่งทวีความลึกลับคาดเดายากขึ้น

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวที่เคยสว่างไสวเริ่มเบาบางลง แสงจากหมู่ดาวก็ดูริบหรี่และห่างไกล ราวกับว่าจักรวาลกำลังพร่ำบอกถึงความล้ำลึกและก้นบึ้งอันไร้สิ้นสุดของมัน

เป็นระยะ ๆ จะมีเนบิวลาอันตระการตาเคลื่อนผ่านหน้าต่างยานไป เนบิวลาเหล่านี้มีรูปร่างแตกต่างกันไป บ้างคล้ายดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ดูงดงามผุดผาด

บ้างคล้ายม้าศึกที่กำลังวิ่งทะยาน ดูทรงพลังและสง่างาม บ้างคล้ายสัตว์ร้ายลึกลับที่กำลังแยกเขี้ยวเล็บ