กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 680 ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี!
“ท่านพี่!”
“เจ้าทำอะไรเช่นนี้?”
เห็นเพียงปราณแท้ในมือเฉินฝาน ในชั่วขณะเดียวก็ก่อตัวเป็นโซ่อักขระเส้นแล้วเส้นเล่า เพียงชั่วพริบตาก็ตรึงเหลิ่งหานซวงและเสวี่ยอิ่งไว้โดยตรง
เหลิ่งหานซวงและเสวี่ยอิ่งเห็นดังนั้น ในใจราวกับพลันเข้าใจสิ่งใด รีบร้องเรียกอย่างร้อนรน
“ท่านพี่!”
“เจ้าปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้!”
“ปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้!”
“เมื่อครู่เจ้ายังบอกว่าจะพาพวกเราไปด้วยกัน! เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร!”
แต่เฉินฝานกลับมีสีหน้าสงบนิ่งและหมองเศร้า มิได้เอ่ยคำ มือทั้งสองประสานมุทราไม่หยุด จนเหลิ่งหานซวงและเสวี่ยอิ่งไม่อาจดิ้นหลุดจากโซ่อักขระเหล่านั้นได้ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด