กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 557 เจ้าก็ต้องเรียกข้าว่าท่านปู่ด้วยมิใช่หรือ!
หวังจ้านเทียนพลันมีสีหน้าชะงักงัน
พลันนึกถึงตอนที่เพิ่งประลองกับเฉินฝาน เมื่อปากหนึ่งเรียกเขาว่าเจ้าหนูทุกคำ
แต่เขาไม่ได้มีความหมายดูถูกอันใด เพียงแต่เรียกจนเคยปาก!
แต่นี่จะให้เขาอธิบายอย่างไร?
ปากก็ว่าคารวะเฉินฝาน แต่แท้จริงกลับเรียกเจ้าหนูทุกคำ
นี่!
ส่วนผู้คนในที่นั้นต่างสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ดูไร้คำจะกล่าวและกระอักกระอ่วน
เพราะเมื่อครู่พวกเขาก็ได้ยินชัดเจน
แต่ขณะที่หวังจ้านเทียนไม่รู้จะกล่าวอะไร เฉินฝานกลับยิ้มบาง “พอเถิด ข้าไม่หยอกเจ้าแล้ว!”