กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 547 ท่านพี่ ข้าขอโทษ!
“หนึ่ง!”
“สอง!”
พอสิ้นเสียงของเฉินฝาน ไม่มีความลังเลแม้เสี้ยวเดียว เขาก็เริ่มนับขึ้นมาทันที
เขาเอนกายพิงเก้าอี้ตลอดเวลา สายตาเย็นชา แม้แต่ชายตามองหนานกงอู๋ฉิงสักนิดก็ไม่มี
เห็นดังนั้น สีหน้าของหนานกงอู๋ฉิงยิ่งแย่ถึงขีดสุด
เรื่องนี้จะทำอย่างไร?
ทำอย่างไร?
พินาศไปด้วยกันหรือ?
แต่ข้างกายเฉินฝานยังมีอันดับสามใต้หล้าอยู่อีกคน เขาแม้แต่คุณสมบัติที่จะพินาศไปด้วยกันก็ยังไม่มี!