กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 535 คารวะท่านอ๋อง!
“เฉินฝาน!”
“เราจะไม่กลับตำหนักบรรทมจริง ๆ หรือ?”
ผ่านไปเนิ่นนาน ในห้องทรงพระอักษรแสงเทียนไหวระริก บนแท่นบรรทมในห้องทรงพระอักษร จีเชียนเสวี่ยราวกับลูกแมวน้อย อิงแอบในอ้อมกอดเฉินฝานอย่างว่าง่าย เอ่ยเสียงนุ่มนวล
“เจ้าไม่ได้นอนที่นี่เป็นปกติหรอกหรือ?” เฉินฝานเอ่ยเสียงนุ่มนวล
“นั่นมันไม่เหมือนกัน เจ้าค่ะ วันนี้ท่านพี่มานี่นา ย่อมต้องกลับตำหนักบรรทม!” จีเชียนเสวี่ยกล่าว
“ที่นี่ก็แล้วกัน! กลับไปเหนื่อยเกินไป!” เฉินฝานเอ่ยเสียงนุ่มนวล
ได้ยินดังนั้น จีเชียนเสวี่ยรู้สึกพูดไม่ออก ดูท่าทางกระปรี้กระเปร่าราวมังกรมีชีวิตของเฉินฝานเมื่อครู่ นั่นหรือคืออาการเหนื่อย?