กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 517 ขอบใจเจ้าที่อยู่เคียงข้ามาตลอดหลายปี!
“เอ่อ!”
ได้ยินเช่นนั้น ชือหลีพลันพูดไม่ออกขึ้นมาทันที ชั่วขณะหนึ่งถึงกับไม่รู้ว่าควรพูดสิ่งใด
นางยังคิดว่าเสี่ยวเข่อมองออกถึงสิ่งใดบางอย่าง ไม่คิดว่ากลับพูดถึงเรื่องนี้
กระทั่งจีเชียนเสวี่ยและเหลิ่งหานซวงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ถึงกับพูดไม่ออก อดหัวเราะคิกไม่ได้
เพราะแต่แรกเหลิ่งหานซวงเองก็เคยคิดเช่นนี้
แต่เฉาเสี่ยวอวิ๋น ฉู่ชิงเฉิงและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าสงสัย ดูราวกับต่างสงสัยเช่นเดียวกับเสี่ยวเข่อ
“สาวน้อยโง่เอ๊ย!”
ยังไม่ทันที่ชือหลีจะพูดจบ เฉินฝานก็ลูบศีรษะเสี่ยวเข่อเบา ๆ “นี่ไม่ใช่แผ่นโลงศพ แต่เป็นอาวุธชิ้นหนึ่ง!”
“อาวุธหรือ?”