กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 495 ต่อให้กล้าร้อยเท่าก็ไม่กล้ามา!
“ศิษย์ตระกูลหวังคนเมื่อครู่มาหาเรื่องพวกเจ้ากระนั้นหรือ”
เฉินฝานขึ้นมาชั้นสอง พาจีเชียนเสวี่ยและพวกเข้าไปในห้อง แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล
“อืม!”
เหลิ่งหานซวงพยักหน้าเบา ๆ “มันอยากให้พวกเราเปลี่ยนห้อง พวกเราไม่เปลี่ยน ข้าจึงตบมันกระเด็นออกไปเอง ใครจะรู้ว่ามันกลับไปชนเจ้าเข้าพอดี!”
“ไม่เป็นไรใช่หรือไม่!” เฉินฝานเอ่ยเสียงนุ่มนวล
“ไม่เป็นไร!” เหลิ่งหานซวงส่ายหน้ากล่าว
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!”
เห็นเฉินฝานเอ่ยเสียงนุ่มนวล พลางทอดสายตามองจีเชียนเสวี่ย “เจ้าหน้าบึ้งเช่นนี้หรือ มันไปยั่วโมโหเจ้ามาหรือ”
“หวังเถิงผู้นั้นไม่เพียงกล้ามายั่วโมโหข้า ยังคิดจะให้ข้าไปขอโทษขอโพยมัน ให้ข้าไปดื่มเป็นเพื่อนมันอีก!” จีเชียนเสวี่ยกล่าวด้วยสีหน้าหม่นหมอง