กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 492 ใต้หล้ายังไม่มีผู้ใดที่ข้าล่วงเกินไม่ได้!
“คุณชาย”
หลังจากนั้นเนิ่นนาน สวี่ชิงชิงตื่นขึ้นบนรถม้า มองเฉินฝานด้วยตางัวเงีย
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางรู้สึกว่าตนหลับไปเนิ่นนาน
อีกทั้งไม่ได้หลับสนิทเช่นวันนี้มานานแล้ว
“พวกเรายังไม่ถึงเมืองเปี้ยนจิงหรือ”
“ถึงแล้ว!”
เฉินฝานเอ่ยเสียงนุ่มนวล พลางลูบแก้มสวี่ชิงชิงเบา ๆ และสอดปอยผมบนใบหน้าของนางไปไว้หลังใบหู “เหนื่อยหรือไม่”
“พอไหว แต่คอเมื่อยเล็กน้อย!”
สวี่ชิงชิงเอ่ยเสียงนุ่มนวล พลางหมุนคอเบา ๆ “เพิ่งถึงหรือ”