กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 490 ไม่ใช่เพราะฐานะจักรพรรดินี!
“ท่านพี่”
“เจ้าว่าเสี่ยวหน่วนไม่มีความแค้นข้าจริง ๆ หรือ”
คืนนั้น
ณ ปลายสุดของเมืองเล็กใต้ต้นไม้ที่กำลังออกดอก หญ้าเขียวขจีอ่อนนุ่ม จันทร์กระจ่างแขวนสูง แสงจันทร์อันกระจ่างดุจผ้าไหมนุ่มโปรยลงบนเฉินฝานและจีเชียนเสวี่ย
ใต้แสงจันทร์ จีเชียนเสวี่ยพิงอยู่ในอ้อมกอดของเฉินฝานเช่นนั้น เงียบสงบและงดงาม
ราวกับภาพวาดว่าด้วยความสุข
“ไม่หรอก” เฉินฝานโอบคนงามในอ้อมแขนเอ่ยเสียงนุ่ม
“แต่ว่าท่าทีของนางที่มีต่อข้า…”
จีเชียนเสวี่ยยังรู้สึกผิดและกังวลอยู่บ้าง นางรู้ดีว่าความเย็นชาและห่างเหินที่เหลิ่งหานซวงมีต่อนางมิใช่การเสแสร้ง