กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 481 ทำอย่างไรเสี่ยวหน่วนจึงจะให้อภัยเจ้า!
เวลาผ่านไป
เห็นแต่บนแท่นเฟิงซ่านทั้งแห่ง ศพนอนเกลื่อนทั่วทุ่ง โลหิตไหลเอื่อยลงตามขั้นบันได รวมกันเป็นลำธารสายเล็ก
เงียบสงัดจนน่าสะพรึง!
ชั่วขณะหนึ่ง แม้แต่เหลิ่งหานซวงที่อยู่ข้างกายเฉินฝาน เมื่อเห็นภาพศพเกลื่อนทุ่ง โลหิตไหลเป็นสายธารตรงหน้า ก็ยังชะงักสีหน้า
ถึงกับไม่อาจเชื่อได้ว่า ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นฝีมือของเฉินฝาน
ส่วนไต้ซือคงเจี้ยนที่ทรุดอ่อนอยู่บนพื้นข้างหนึ่ง เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ก็ยิ่งเหม่อลอยไปทั้งใบหน้า
ไม่เว้นแม้ไก่และสุนัข โลหิตไหลเป็นสายธาร!
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ไม่เว้นแม้ไก่และสุนัข โลหิตไหลเป็นสายธาร
เฉินฝานพูดไว้เช่นใด ก็ทำได้เช่นนั้น