กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 472 ในที่สุดเปิ่นจั้วก็ออกมาได้แล้ว!
“เจ้า!”
หัวหน้าเผ่ามองดูเฉินฝานที่ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าอย่างกะทันหัน ร่างกายพลันซวนเซแล้วล้มลงไปกองกับพื้นโดยตรง
บนใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดกลัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบนร่างของเฉินฝานในเวลานี้
นี่มิใช่สิ่งที่ยอดฝีมือระดับเซียนทั่วไปจะเอื้อมถึงได้โดยสิ้นเชิง
ถึงขั้นที่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งการบรรลุเป็นเทพจาง ๆ บนร่างของเฉินฝาน
หากเฉินฝานคิดจะสังหารเขา มันช่างง่ายดายเหลือเกินจริง ๆ
และเขาก็คาดคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเฉินฝานจะประสบความสำเร็จได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ ฟื้นคืนสติขึ้นมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้
รู้อย่างนี้มิต้องเอ่ยคำใดให้มากความ ลงมือสังหารเฉินฝานไปเสียแต่แรกก็สิ้นเรื่อง!
“เจ้า!”