กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 454 ท่านพี่ เราคืนดีกันเถิด! ได้!
“เฉินฝาน เจ้าดูสิ!”
“งามหรือไม่?”
เวลาล่วงเลยไป สามวันให้หลัง
คือบนเส้นทางมุ่งสู่เทือกเขาแสนยอด ตลอดทางดอกไม้ผลิบาน จีเชียนเสวี่ยถักพวงมาลาดอกไม้ขึ้นมาวงหนึ่ง สวมไว้บนศีรษะ แล้วยืนอยู่ตรงหน้าเฉินฝานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พลางเอ่ยถาม
เฉินฝานไม่กล้าพูดว่าไม่งาม
ใต้แสงตะวันยามเย็นอันเหลืองอำพัน แสงแดดสาดต้องอาภรณ์ขาวผ่องของนาง ทะลุผ่านเส้นผมของนาง
นางกอดช่อดอกไม้เอาไว้แนบอก ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยใบหน้ายิ้มงามดั่งดอกไม้ ราวกับเซียนหญิงที่ก้าวออกมาจากท่ามกลางหมู่มวลบุปผา
แต่เฉินฝานมองอยู่ครู่หนึ่ง กลับเพียงตอบไปเบา ๆ ว่า “งาม!”
พูดจบ ก็จูงม้าต่อไปเบื้องหน้า