กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 451 เสี่ยวหน่วน ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน!
“อะไรหรือ?”
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
“ท่านพ่อของข้านำของกำนัลมากมายมาขอโทษด้วยตนเอง แต่เขาบอกว่าไม่มีเวลาไม่ยอมพบ!”
ในโถงใหญ่ของโรงเตี๊ยม อู๋ลี่ บุตรชายคนที่สองของมหาตูซือ สีหน้าปราณอำมหิตและโกรธเกรี้ยว คว้าคอเสื้อเสี่ยวเอ้อร์แล้วตวาดว่า
“เรียนคุณชายสอง แขกชั้นบนพูดเช่นนี้ ข้าก็จนใจขอรับ!” เสี่ยวเอ้อร์สีหน้าหวาดกลัวกล่าว
ได้ยินเช่นนั้น อู๋ลี่ก็โยนเสี่ยวเอ้อร์ออกไปในทันที “ท่านพ่อ เขาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเกินไปแล้ว!”
“ท่านมาขอโทษด้วยตนเอง เขากลับไม่ยอมพบแม้แต่หน้า!”
แต่มหาตูซือกลับสีหน้าเรียบเฉยสงบราวกับทุกสิ่งอยู่ในความคาดหมาย “ที่ไม่พบนั่นแหละถูกแล้ว!”