กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 406 เสี่ยวเข่อเสี่ยวอ้าย หลับตาเสีย!
“ท่านพี่”
“ท่านมาแล้วหรือ! เสี่ยวหน่วนเข้านอนแล้วหรือไม่?”
ราตรีนั้น เฉินฝานเดินออกจากห้อง เสวี่ยอิ่งและคนอื่น ๆ ต่างรออยู่ในโถงใหญ่ เมื่อเห็นเฉินฝานออกมา ต่างก็ลุกขึ้นยืน ผู้ที่พูดคือเหลียนเยวี่ย
“อืม!”
เฉินฝานพยักหน้าเบา ๆ ไล้เส้นผมที่ปรกใบหน้าของเหลียนเยวี่ยอย่างอ่อนโยน รับเด็กในอ้อมอกของนางมาอุ้มไว้
“หลับแล้วหรือ?”
“อืม หลับแล้ว!” เหลียนเยวี่ยตอบเสียงนุ่ม
เฉินฝานอุ้มเด็กน้อยนั่งลง แล้วมองเสวี่ยอิ่งและคนอื่น ๆ เอ่ยเสียงนุ่ม “เป็นอย่างไรบ้าง? มีข่าวอะไรหรือไม่?”
“เมื่อสามเดือนก่อน ผู้เฒ่าพันเข็มอยู่ ๆ ก็ให้หอสดับพิรุณประกาศข่าวว่า จะรับศิษย์หนึ่งคนสืบทอดมรดกวิชา