กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 393 ปูนบำเหน็จ!
“ใช่แล้ว”
เฉินฝานฟังคำของฉู่ชิงเฉิงแล้วก็พยักหน้าเบา ๆ โดยตรง “เมืองหลวงเป็นดินแดนแห่งเรื่องวุ่นวายมาแต่ไหนแต่ไร อีกทั้งข้าไม่ชอบที่นี่เอาเสียเลย”
แต่ฉู่ชิงเฉิงได้ยินแล้ว สีหน้ากลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิดลังเลสิ่งใด สักครู่หนึ่งจึงลองเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“เช่นนั้น เจ้ากับจักรพรรดินีเป็นไปไม่ได้จริง ๆ แล้วหรือ”
“เป็นไปไม่ได้แล้ว”
เฉินฝานโอบฉู่ชิงเฉิงพลางเอ่ยเบา ๆ แล้วกล่าวต่อ “อีกทั้งเจ้าก็รู้ไม่ใช่หรือ ตั้งแต่ตอนที่ข้าตัดสินใจจะแต่งกับเสวี่ยอิ่ง ข้ากับนางก็เป็นไปไม่ได้แล้ว
เหตุใดเจ้าจึงอยู่ ๆ ก็ถามเรื่องนี้ขึ้นมาเล่า”
“ไม่ ไม่มีอะไร”
ฉู่ชิงเฉิงตื่นตระหนกอยู่บ้าง รีบตอบกลับไปทันที แต่ในใจยังคงครุ่นคิดหนักและลังเลยิ่งนัก